Kültür-Sanat

Bir tuvalin üzerinde yaşamın köklerine yolculuk

“Hepimiz bir vücuda sahip olarak bu dünyaya fırlatılmış varlıklar üzereyiz, ‘kendim olmak’ dışında deneyimleyebileceğim bir şey yok” diyerek …

Bir tuvalin üzerinde yaşamın köklerine yolculuk

“Hepimiz bir vücuda sahip olarak bu dünyaya fırlatılmış varlıklar üzereyiz, ‘kendim olmak’ dışında deneyimleyebileceğim bir şey yok” diyerek, tıbbımızın binlerce yıllık ehlileşme seyahatine ışık tutan ressam Rugül Özgür, sanatıyla varoluş gayretini tuvaline taşıyor.

‘Kendimin Ormanında’ fotoğraf standı, Özgür’ün manifestosuna uygun formda, insanı sahip olduğu vücuttan sıyırarak bir bitki formunda düşünmeye, hatta daha geniş bir bakışla, tabiatın bir kesimi değil ta kendisi olarak hissetmeye sevk ediyor. Özgür’ün fotoğraflarında, tabiat ile insanın ortasındaki görünmez bağlar belirginleşiyor. Fotoğraflara, doğal bir kompozisyonun modülleri olarak baktığımızda ise çokluk kararını yitiriyor; orada insan ve tabiat bir bütün. Tıpkı insan üzere, çiçeğin, çimenin ve dahi ağacın cevheri de birebir kaynağın eseri.

Özgür, fotoğraflarında barındırdığı masalsı ögelerle, bizi özden uzaklaştıran tüm tasaların önüne kalın bir set çekiyor. Özgür’ün penceresinden izlediğimiz ömür bana nazaran bir çeşit ‘başlangıcı’, insanın böylesine kirlenmezden evvelki saf varlığını ve pek çok Doğu ideolojisinde bahsedildiği üzere ‘varılması gereken en son noktayı’, temsil ediyor.

Sanatseverlerin 8 Ocak’a kadar ziyaret edebilecekleri bu stanttaki yapıtların yanı sıra, Özgür’ün bir ağaç üzere toprağa kök salarak yürüttüğü varoluş çabasını tanıyabilmek için onu daha yakından tanımak gerekiyor…

FOTOĞRAF YAPMAK NEFES ALMAK ÜZERE

İnsanın ismi, istemese de ona bir istikamet verir, hayata bakışını tesirler derler. Siz de pek sık rastlanmayan bir ada sahipsiniz. İsminizin manası nedir ve hayat seyahatinize, sanatınıza nasıl bir tesirde bulunmuştur?

Adım birebir vakitte babaannemin ismi. Baba tarafım Makedonya göçmeni, tahminen orada yaygın kullanılan bir isimdir. Söz manası olarak baktığımızda ise ‘ru’ farsça ‘yüz’ demek. Gül yüzlü manasına geliyor. Adım herkeste olan bir isim olmadığı için bana özel geliyor, adımı seviyorum. Kendimi farklı hissettiriyor. Sanatıma bir tesiri olmuş mudur bilemiyorum ancak fotoğraflarımda kendi yüzümü kullanıyorum, tahminen de buna birinci sebep adımdır. Siz sorunca fark ettim.

Biraz da sizi tanıyalım, bugün bulunduğunuz noktaya varana kadar yolunuz nerelerden geçti, nereye varmak istiyorsunuz?

İzmir doğumluyum, 2012 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Fotoğraf kısmında lisansımı tamamladım ve akabinde 2019 yılında Mimar Sinan Hoş Sanatlar Üniversitesi Fotoğraf kısmında yüksek lisansı bitirdim. İstanbul’a yüksek lisansım vesilesi ile gelmiştim ve 6 yıldır İstanbul’da yaşıyorum ve buradaki atölyemde çalışmalarıma devam ediyorum. Kendimi bildim bileli fotoğraf yapıyorum ve çocukluğumdan beri daima ressam olmayı diledim diyebilirim. Ailem de beni bu alana teşvik etti ve dayanak oldu. İlkokuldaki fotoğraf öğretmenimin de yönlendirmesiyle büsbütün bu alana yöneldim. Fotoğraf yapmak benim için bir iç mecburilik üzere. Yapmadan duramıyorum. Fotoğraf yapmadığım vakitlerde kendimi makus hissediyorum. Fotoğraf yapmak benim için tıpkı nefes almak üzere yaşamsal bir gereksinim. Vakit zaman sancılı durumlara soksa da bundan vazgeçemiyorum. Fotoğraf sanatıyla epey garip bir münasebetimiz var. Bugüne dek hayatta pek planlı biri olmadım, genelde hayatın akışına nazaran yaşamayı seçiyorum. O yüzden bundan sonra neler olur ben de pek kestiremiyorum.

“BİTKİ OLMAK İSTEDİM…”

Standınızın ana teması ve alt iletileri nelerdir?

Hepimiz bir vücuda sahip olarak dünyaya geliyoruz ve “kendimiz olmak” dışında deneyimleyebileceğimiz bir şey yok. Yalnızca vücudumuz üzerinden “şeylere” erişebiliyoruz. Bu hudutlu bir perspektif. Ben de fotoğraflarımda bu hudutlu perspektifi aşmaya çalışıyorum. Bir diğeri üzere düşünmek, bir diğeri üzere hissetmek nasıldır, bunları sorguluyorum. Fotoğraflarımda yaşadığım yahut diğerlerine dair hissettiğim hisleri kendi vücudumda canlandırıyorum, kısaca “o” oluyorum.

Bugünlerde, bir taraftan insanları sorgularken, öbür taraftan varoluşu sorgulamaya başladığım bir devri yaşıyorum. Dünyayı anlamak için tabiata, bitkilere bakmamız gerek. Zira ‘dünyayı yaratan onlar’. Bitkiler dokundukları her şeyi yaşama dönüştürürler; unsurları, havayı, güneş ışığını kullanarak canlılar için bir ömür alanı, bir habitat kurarlar. Bitkiler, yalnızca var kalarak, kımıldamadan ve hareket dahi etmeden, dünyayı dönüştürürler. Bende bir bitki üzere olmak istedim, bitki üzere hissetmek… Köklerimle toprağın derinliklerine kadar inmek, hayatın gizemli kaynağına karışmak istedim. Böylelikle “Kendimin Ormanı” oluşmuş oldu…

İNSANIN TABİAT İLE MÜNASEBETİ

İlham ve yaratıcılık kaynaklarınızdan bahseder misiniz? Kısırlık çektiğiniz periyotlar oluyor mu; bu tip periyotları nasıl aşıyorsunuz?

Bu süreçte en değerli motivasyon kaynağım “dünyada olmak”. İçinde yaşamamıza rağmen daima unutmaya meyilli olduğumuz dünya… Dünyada olduğumuzu hissetmek için de tabiata çıkmak gerek. Doğayı sahiden hissetmek gerek. Tabiat deyince artık aklımıza maalesef gezinti yapılacak yerler geliyor. Fakat tabiat bizim meskenimiz. Tabiat, dünyada olmayı sağlayandır. Kısaca her şey tabiatın bir kesimidir. Ben de bu süreçte tabiat ile bağlantıya geçmeye çalıştım. Onu hakikaten hissetmeye, dinlemeye çalıştım. “o” olmayı hayal ettim. Sonrası, üretmek için boşluk ve sessizlik…

Az evvel de tabir ettiğim üzere fotoğraf yapamadığım periyotlarda kendimi makûs hissediyorum lakin bu devirlerin süreksiz olduğunu da biliyorum. Bazen kısa bir mola vermek gerekebiliyor. Zira yeni fikirler ebediyen bu süreçlerin akabinde geliyor aklıma. Bu vakitleri zihnimde yapacağım fotoğrafları tasarlamakla geçiriyorum, hayal kuruyorum.

Eminim yapıtlarınızla çok ağır bir bağ kuruyorsunuzdur, lakin hayatınızı idame ettirmek ve sanat üretimine devam etmek için de onları satmanız gerekiyor. Bu bir paradoks oluşturuyor mu?

Başlarda garip hissettiriyordu. Fotoğrafımdan ayrılacağım için üzgündüm fakat bir yandan da birilerinin ona kıymet vermesi ve onu hayatına almak istemesi de hoşuma gidiyordu. Bilhassa kimi fotoğraflarımı satarken çok zorlandığım olmuştur. Lakin sonra bu yolla birçok bireye ulaştığını görünce bu hüznüm hafifledi ve fark ettim ki aslında bir resmi satsanız bile o fotoğraf daima sizin ve sizinle kalıyor. Bazen uzaklaşmak düzgün bile geliyor. Zira yenilerini hatta daha düzgünlerini yapmak için size alan açıyor.

Gelecek projelerinizden bahseder misiz?

Stant projeleri elbette daima var. Mevcut standımı hazırlarken de gelecek sergilerimin mevzularına baş yoruyorum. Tabi ki süreç içinde çok değişiyor bu kanılar ancak bir çıkış noktasının olması değerli. Yaklaşık iki yıldır fotoğrafın yanı sıra seramik heykeller de yapıyorum. Münasebetiyle, bu standın akabinde biraz da seramiğe ağırlaşıp, ilerleyen vakitte tahminen bir heykel standı yapabilirim.

YARIN SON GÜN

Rugül Serbest’in, Mumhane Cad. No:50, Kat-1, Karaköy, İstanbul adresindeki Mixer ana galeri yerinde gerçekleşecek birinci şahsî standı Kendimin Ormanında, 8 Ocak tarihine kadar izlenebilir.

YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)

ÜYE GİRİŞİ

KAYIT OL